Życzenia :*

Zajączka pięknego,
dyngusa mokrego,
miłości wiecznej,
drogi tylko mlecznej.
Świąt w szczęście owocnych
życzy Twój kurczaczek Wielkanocny.

No może nie kurczaczek, ale na pewno...

Pentliczka xD

Już wkrótce będzie moja *.*

Hej ;) Ostatnio przeglądałam sobie allegro i trafiłam na tą śliczną lalkę *.* Już mam ją zamówioną i tylko czekać aż przyjdzie :D Co o niej sądzicie?

 Pentliczka xD

Ten Tajemniczy Księżyc... cz. 5

No to uznałam, że dziś zrobię wam duży smaczek na dalsze rozdziały opowiadania. Kolejne dwa rozdziały w niedziele + niespodzianka♥ To będzie prezent z okazji świąt ;) Do tego fragmentu polecam BSO - "Requiem for a Dream" tworzy się naprawdę realistyczny klimat, dlatego dodaje ją do playlisty (nr 12) ;) Miłego czytania i komentowania ;D

Pentliczka xD

Rozdział VIII

Gdzie dzwony biją, tam tajemnice zaczynają ożywać…

             - Co ty tam tak długo robiłaś? – zapytała Pati.

             - Miałam krótką rozmowę z Sheut – powiedziała Julia.

             - A ty Erwin też na dość długo zniknąłeś – zwróciła się do Erwina Patrycja.

             - Ja miałem podobną sytuację jak Julia – oznajmił Erwin.

             - Iretsim? – zapytała Jula.

             - Iretsim – odpowiedzieli zdecydowanie. Po lekcjach cała grupa spotkała się przy katedrze.

             - Czyli o co dokładnie chodzi? – zapytał Erwin.

             - Musimy wejść na dzwonnice i się tam rozejrzeć – wyjaśnił Patryk. Po chwili weszli na dzwonnice. Panował tam lekki mrok. Było dużo kurzu i pajęczyn.

             - Ale tu strasznie – stwierdziła Pati.

             - Hej! Zobaczcie! Tu coś jest – wykrzyknął jak poparzony Erwin.

             - Nie krzycz tak! Jesteśmy obok – oznajmił mu Patryk.

             - Hmmm… Tym razem jest to po prostu zagadka. Zrób zdjęcie! Będziemy mogli się nad tym zastanowić w domu – powiedziała Julia. - Tu pisze: „ Potomkowie muszą wykonać zadanie. Maat i Thot nie bezpodstawnie ich wybierają! Użyjcie swych zdolności, by w podziemiach znaleźć rozwiązanie – nie zagadkę. Potomni muszą sami znaleźć klucz do rozwiązania – natomiast na zwykłych śmiertelnikach smutny los czeka” – wyrecytowała Julia.

              - Myślisz, że to nas dotyczy? – zapytał przestraszony Erwin.

              - Zdaje się, że tak, a skoro potomkowie, czyli my, to musimy wybrać się tam sami. Nie możemy narażać reszty – powiedziała równie przerażona Julia.

              - Nie zgadzam się! Co jak coś ci się stanie? Jak zjawa się myliła? – zaprotestował Patryk.

              - Musisz się z tym pogodzić – powiedziała Julia i pocałowała chłopaka.

              - I tak się nie zgadzam – powiedział nadal uparty Patryk.

              - Musisz – powiedziała zdecydowanie ze łzami w oczach.

              - Też się nie zgadzam! Jesteś pierwszą osobą, którą polubiłam – zaprotestowała Pati.

              - Musicie – powiedział ze strachem Erwin. Po wielu debatach wszyscy zeszli z dzwonnicy i udali się do domów.

              - Wiesz, na co się decydujesz? – zapytał w domu Patryk.

              - Wiem. Nie wiem, co czyha w tych podziemiach, ale jestem pewna swoich decyzji – powiedziała Julia.

              - Jula – przerwał im Dawid.

              - Co chcesz? – zapytała z niechęcią Julia.

              - Umiesz podrobić podpis mamy? – zapytał Dawid.

              - Nie. Po co mi ta umiejętność? Powiedz lepiej, co zbroiłeś? – zapytała Julia.

              - Nie ważne – rzucił Dawid, po czym wybiegł z pokoju.

              - Jutro ciężki dzień – oznajmiła Julia.

              - Chyba pora już na mnie – powiedział Patryk. – Musisz się wyspać – dodał chłopak i ucałował dziewczynę w czoło, po czym wyszedł.

              - Sheut – powiedziała błagalnie dziewczyna. – Boję się. Co mam robić – zapytała Julia.

              - Podejmujesz dobrą decyzję. Tylko uważaj na ruchome kamienie – ostrzegła ją zjawa.

              - Jakie kamienie? – zapytała Jula, lecz nie uzyskała odpowiedzi. Następnego dnia w szkole dzień minął spokojnie. Po południu miała przyjść czarna godzina dla Iretsim.

              - Schodzimy! – rozkazała Julia trzymając Erwina za rękę. – Jesteś gotowy? – zapytała.

              - Tak – powiedział ze strachem Erwin.

              - Ja też – powiedziała Julia.

              - Nie zgadzam się! Zostajecie – powiedział zrozpaczony Patryk.

              - Przepraszam. Musimy – powiedziała ze łzami w oczach Julia.    Po tych słowach drzwi rozdzielił parę.

              - Jest tylko jedna droga – powiedziała Julia.

              - Tak – powiedział przerażony Erwin. Po przeprawie przez wszystkie korytarze dotarli do tajemniczych korytarzy za bursztynowym drzewem.

              - Wchodzimy – rozkazała ze strachem Julia, po czym tam weszli. W nie wielkiej komnacie panował mrok. Słychać było skrzypienie starego drewna. Czuć było zimno marmuru i pod nogami zimno kamieni.

              - To te kamienie! Sheut mnie ostrzegała przed nimi – powiedziała Jula.

              - Ok. Nic nie widać, ale powoli chodźmy. Chwila! Widzisz to co ja jak kamienie się świecą? – zapytał przestraszony Erwin.

              - Tak. To jest chyba te nasze zdolności. Chodźmy po nich – powiedziała Julia.

              - Ale wiesz, że jak staniemy na tym drewnie to spadniemy gdzieś bardzo daleko – powiedział Erwin.

              - Wiem, ale to nasze zadanie. Musimy je wykonać - powiedziała z powagą Julia.

              - Skoro ty jesteś pewna to zdam się na ciebie – powiedział Erwin. Julia postawiła nogę na jednym z kamieni, potem drugim, a Erwin w ślad za nią, gdy nagle kamień się odsunął, Julia straciła równowagę i… spadła w dół. Erwin nie zdążył jej złapać. Upadła na sam dół. Przerażenie to słabe odczucie, co do odczuć Erwina. Chłopak wrócił do punkt wyjścia, czyli stabilnego podłoża. Nagle z usłyszał dźwięk, najprawdopodobniej wydobywający się z jakiegoś głośnika, było ciemno, więc chłopak nie wiedział dokładnie skąd. Tylko słyszał: „Straciłeś kompana, wielka szkoda. Kontynuuj podróż w czasie krótkim, bo inaczej skarb wielki utracisz, wraz ze swym kompanem”. Chłopak uciekł jak najszybciej z korytarzy i zastanawiał się nad ostatnim zdaniem – „Kontynuuj podróż w czasie krótkim, bo inaczej skarb wielki utracisz, wraz ze swym kompanem”.

             - Skoro Julia upadła i najprawdopodobniej nie żyje to jak mogę ją odzyskać? – zapytał się sam siebie chłopak. Uzyskał jednak odpowiedź.

             - Odzyskasz ją.  Jeszcze się spotkacie – powiedziała Sheut, po czym znikła. Chłopak dotarł do wyjścia.

Laleczka z porcelany...

Witam :) Dziś temat, którym ostatnio żyję ;) Otóż od jakiegoś czasu zaczęłam interesować się laleczkami z porcelany. Fascynuje mnie ich wygląd, dokładność szczegółów i piękno zamknięte w zabawce.  Mają też jeden minus - trochę mnie przerażają ;/  Są przepiękne :* Przypominam też o konkursie. Zapisy trwają do poniedziałku (1.04.2013) i od tego dnia zacznę sprawdzać blogi wg mojego własnego kryterium.

 Pentliczka xD

                                           

1000♥

Heyka ;) Ja dziś wchodzę na bloga, a na liczniku 1000! No więc, skoro jest nas tyle, to co byście chcieli w nagrodę?

                                                                    Pentliczka xD

Konkurs :*

Uwaga! Ogłaszam konkurs :) Na najlepszego bloga :D Pod tym postem możecie pisać adresy do swoich blogów i tym samym je zgłaszać :)

Nagrody:
1 miejsce - 30 komentarzy + dyplom + dedyk + NIESPODZIANKA!!!!!!!!!!!!!!!!!
2 miejsce - 20 komentarzy + dyplom + dedyk
3 miejsce - 18 komentarzy + dyplom
4 miejsce - 10 komentarzy + dyplom
5 i poniżej miejsce - 2 komentarze + dyplom

Zapraszam do wzięcia udziału :)

Pentliczka xD

Super bloog♥

Serdecznie i baardzo gorąco polecam:
www.pi-sanie.blogspot.com ;)
Jest tam bardzo ciekawie :)

Zapraszam również na:
www.krolowa-pellorii.blogspot.com

Oba blogi są bardzo ciekawe ;)

   Pentliczka xD

Ten Tajemniczy Księżyc... cz. 4

Oto kolejna część opowiadania ;) Kolejne w piątek ;)

                                                                                                                            Pentliczka xD

Rozdział VI

Dyskoteka i strachy na wieży…

 Następnego dnia, po wielu lekcjach wojny pomiędzy Gabrielą, a Patrycją nadeszła dyskoteka. W domu Julii dziewczyny szykują się na dyskotekę.

    - Jak wyglądam? – spytała się Julia.

    - Wow! Wspaniale! Dziewczyno, parkiet jest twój - odpowiedziała Patrycja.

    - Ty też cudnie wyglądasz – pochwaliła Julia.

    - Dobra, idziemy, bo się spóźnimy – oświadczyła Pati. Na dyskotece wszyscy się dobrze bawili. Do czasu. Gdy Gabi z bandą wkroczyła na sale, nastała jedno minutowa cisza.

     - Wiem, że wyglądam bosko! Puśćcie jakąś szybką muzykę – rozkazała Gabriela.

     -Julia! Choć! Czas już! Pamiętasz? – poganiał ją Patryk.

     - Tak wiem. Chodźmy nim ta wiedźma się do kogoś przylepi – powiedziała zła Julia. Po długiej i wyczerpującej drodze do galerii, jechali, bo wiem tłocznym autobusem, dotarli na miejsce. Szybko pokonali schody i znaleźli się na szczycie wieży.

      - Patrzcie! Znak księżyca! – nagle krzyknęła Patrycja. Symbol mieścił się w cegłówce, na samej górze wąskiego podłużnego okienka.

      - Faktycznie! Zobaczę czy się wysuwa czy coś w tym rodzaju – zasugerowała Julia, lecz nie czekała na odpowiedź. Ciągnęła, pchała, siłowała się, uderzała dłonią. Nic z tego nie wyszło. Cegłówka ani drgnęła.

       - Może to tylko wskazówka – powiedział Patryk.

       - Nie sądzę. Chwila… - i tu Julia nie dokończyła. Zdjęła z szyi naszyjnik i przyłożyła go do symbolu. Wszystko zajaśniało. Cegłówka wysunęła się jak zaczarowana.

       - Czy to jest normalne? – zapytała przestraszona i zszokowana Pati.

       - Dla nas? Tak! Takie rzeczy są na porządku dziennym – wyjaśnił Patryk. W tym samym czasie Julia przeszukiwała dłonią szufladkę.

       - Gaduły! Cisza! Coś wyczułam – przerwała im Jula.

       - To wyciągaj, na co czekasz – odpowiedział zaciekawiony Patryk. Julia wyciągnęła małe okrągłe pudełeczko. Na pokrywce był śliczny bursztynowy kwiat z diamentowym środkiem.

        - Jakie piękne! Otwieraj! – rozkazała Juli Patrycja.

        - No już… - odpowiedziała olśniona pięknem pudełeczka Julia. W tym samym czasie Patryk jeszcze raz badał tajemniczą szufladkę.

         - To jest wisiorek – powiedziała Julia.

         - Jest piękny – przytaknęła zdziwiona Patrycja.

         - On musi być związany z tą tajemnicą. Jest w kształcie słońca i z podobnego tworzywa, co mój księżyc – powiedziała stanowczo Julia.

          - Ha! Mam coś jeszcze – nagle odezwał się Patryk, po czym wyciągnął z cegły papierek zwinięty w rulonik.

           - Co tam pisze? – ciekawiły się dziewczyny.

           - Nic nie pisze. To mapa – poprawił ich chłopak. – Wskazuje na… mury miasta – powiedział Patryk.

            - Jutro po szkole się za to weźmiemy, a teraz wracajmy na dyskotekę – stwierdziła Julia.

            - Chwila! Nikt stąd nie wyjdzie! – rozległ się dziwny głos na wieży.

            - Co to jest – zapytała Julia.

            - Nie wiem, ale nie brzmi zbyt przyjaźnie- powiedział Patryk, który szybko objął Julię. Z za okienka wyszła zjawa. Czarna kobieta z dziwnie przyjaznym wyglądem twarzy.

            - Czego chcesz? – zapytał się Patryk.

            - Zapłaty! Oddajcie mi to, czego szukam, a zwrócę wam wolność – zażądała zjawa.

            - Czego szukasz? – zapytała Patrycja.

         - Szukam potomka Maat. Tego, który odkryje tajemnicę – powiedziała z dumą zjawa.

         - Maat… Maat… Już wiem! To Egipska bogini praw porządku, harmonii i sprawiedliwości w kosmosie i społeczeństwie – wyjaśnił Patryk.
         - Potomek zaprowadzi ład i dokona wielkich rzeczy – wyjaśniła zjawa. –To ty złociutka – nagle zwróciła się do Julii.
         - Ja? – wyjąkała Julia.
         - Czuję dobrą energię od ciebie. Ja to po prostu wiem! Jeszcze się spotkamy – powiedziała zjawa, po czym znikła.
         - Idziemy stąd, bo jeszcze coś się wydarzy – oświadczyła Julia, po czym cała trójka opuściła galerię handlową. Następnego dnia wszystko zdawało się być normalnie. No może wszystko z wyjątkiem pewnego zdarzenia, które miało wpływ na całą sprawę.
          - To jest nowy uczeń – Erwin – oznajmiła pani Wertkowska. Przyjechał z Bogdańca. Przyjmijcie go ciepło – oświadczyła nauczycielka, po czym dodała – usiądziesz przed Julią i Patrycją w drugiej ławce, na razie sam.
           - Hej dziewczyny. Co tam? – zapytał Erwin.
           - Czuję to – oznajmiła jak w transie Julia.
           - Ale co? – zapytali razem Erwin i Pati.
           - Blask – ciągnęła dalej Jula.
           - Jaki blask? – zapytał wręcz przestraszony chłopak. Niestety, nie uzyskał odpowiedzi. Zadzwonił dzwonek, a Julia wraz z nim sztywno wyszła z klasy.

          

 

                                                     

Rozdział VII

Potomkowie i ich przeznaczenia

              - Jaki blask – zaczęła bez przywitania Patrycja.

              - Co? Jaki blask – zdziwiła się Julia.

              - Na lekcji. Pamiętasz? Mówiłaś jak jakaś opętana… chwila - olśniło Pati. – Nie mów mi, że to jest związane z tym wszystkim – powiedziała przestraszona dziewczyna.

              - Nie wiem, ale to możliwe – odpowiedziała Jula.

              - To co? Dziś przy murze po lekcjach? – zapytała Patrycja.

              - Ok, ale weź latarkę – powiedziała Julia.

              - Zgoda. Wiesz, że zawsze mam ją przy sobie – potwierdziła Pati. Po skończonych lekcjach cała trójka spotkała się przy murze.

              - Jakie to stare – dziwiła się Patrycja.

              - To ma ponad 500 lat – oświadczył Patryk.

              - Zobaczcie! Mój naszyjnik! Znowu ciągnie do... tego otworu – powiedziała przerażona Julia.

               - Ale od niego dzieli nas tylko płot – odpowiedział Patryk.

               - Kryjcie mnie – szepnęła Julia do reszty.

               - Co ty robisz?! Chcesz, żebyśmy wpadli? – zapytał lekko zezłoszczony i zdenerwowany Patryk.

                - Trudno – parsknęła Julia przeskakując nad płotem.

                - Co tu robicie? – nagle przerwał im Erwin.

                - Ehm… no… - Patryk i Patrycja zaczęli się jąkać.

                - Znalazłam! To kolejna wskazówka – krzyknęła niczego nie świadoma Julia.

                - Jaka wskazówka? O co tu chodzi? – zapytał podejrzliwie Erwin.

                - Daj nam sekundę – powiedziała Julia po powrocie na chodnik.

                - Słuchajcie. On nie da nam spokoju. Musimy mu powiedzieć – uznała Jula. Patryk i Patrycja przyznali jej rację.

                - Słuchaj Erwin. Potrafisz dochować tajemnicy? – zapytała Julia.

                - Tak. Raczej nikt się w tej sprawie na mnie nie skarżył – powiedział chłopak.

                - Widzisz trudno jest mi to wytłumaczyć. Chodź ze mną to ci pokażę – powiedziała dziewczyna, po czym cała czwórka zeszła do tajemniczych tuneli pod katedrą.

                 - Co to jest?! I ta twoja dziwna mowa była z tym związana? – zapytał się przestraszony Erwin.

                 - Chyba. Wielu rzeczy sama nie rozumiem, ale … - tu nie skończyła gdyż zza jednej ze ścian wyłoniła się tajemnicza zjawa.

                 - Brawo. Jestem pod wrażeniem, w jakim tempie wykonujesz swoje zadanie. Ale jest coś jeszcze. To ja mówiłam wtedy za ciebie, tam w klasie – wyjaśniła zjawa.

                 -  O jaki blask chodziło? – zapytała się Julia.

                 - Ten chłopak też jest potomkiem, ale nie tego samego boga. Jest potomkiem Thot’a – wyjaśniła zjawa.

                  - Thot… coś mi mówi ta nazwa – zamyślił się Erwin.

                  - To egipski bóg  Księżyca, patron mądrości, mąż bogini Maat. Uważano go za wynalazcę egipskiego pisma - hieroglifów, kalendarza, a także arytmetyki, geometrii, muzyki, liczby i rysunków. Znany jest także, jako lekarz i mag zarówno bogów, jak i ludzi (żywych i umarłych) – wyjaśnił Patryk.

                   - Zgadza się – potwierdziła z uśmiechem zjawa.

                   - Czy mogę wiedzieć jak się nazywasz? – zapytał Patryk.

                   - Jesteś odważny. Zwą mnie Sheut – odpowiedział zjawa.

                   - Co to znaczy? – zapytał się Erwin.
                   - To cień osoby, który zawsze jest obecny. Wierzono, że człowiek nie może istnieć bez cienia, tak samo jak cień nie może istnieć bez rzucającej go osoby – wyjaśnił Patryk.
                   - Aaaa – zrozumiał Erwin. Po powrocie do domu, Julia rozwinęła zagadkę, którą w pośpiechu zwinęła i schowała do kieszeni.
                    - „Szukaj tam gdzie o konkretnej godzinie ON dzwoni”. Co to znaczy? – zastanawiała się Julia. – No jasne! To dzwon! Trzeba szukać w dzwonnicy – powiedziała olśniona Julia. Następnego dnia wszystko się zmieniło, choć dla kogoś z zewnątrz wszystko było normalnie.
                    - Myślałam nad nazwą dla naszej grupy. Co wy na to – powiedziała uradowana Patrycja.
                    - I co wymyśliłaś? – zapytała Julia
                    -Iretsim - powiedziała Patrycja.
                    - Czyli – zapytał Patryk.
                    -Misteri, tyle, że czytane od tyłu – oświadczyła.
                    - A to. Co znaczy? – zapytał zdezorientowany Erwin.
                    - Tajemnica w języku malajskim – powiedziała Patrycja.
                    - Czas… - rozległ się cichy szept.
                    - To pewnie Sheut – powiedziała Julia, po czym poszła do toalety.
                    - Sheut. Pomóż. Co mam robić – zaczęła mówić Julia.
                    - Słuchaj swojego serca ty, jako potomek Maat musisz pilnować ładu i odnaleźć skarby świata – tego jak i boskiego – po czym szept ustał. W tym samym czasie w toalecie męskiej.
                    - Sheut. Pomóż. Co mam robić – powiedział Erwin.
                    - Ty? Ty musisz pomagać potomkowi Maat, czyli Julii. Musisz jej pomóc odkrywać skarby świata tego i boskiego- po tych słowach znikła. Zadzwonił dzwonek na lekcje.

       

    

Witam :3

Już wróciłam! Trochę wcześniej, ale jestem x3 Co byście chcieli oprócz opowiadania? (chodzi o tematykę)

                                                                                       Pentliczka xD

Jestem kim jestem i jestem z tego dumna!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dajcie mi czas :)

Wiem, że to zabrzmi jakbym opuszczała bloga, ale tak nie jest :) Nie będę jakiś czas pisać na blogu - dokładnie do piątku. Przyczyny prywatne. Za to wynagrodzę wam to czterema rozdziałami opowiadania :D Do zobaczenia w piątek :)

                                                                                                             Pentliczka xD

Na pocieszenie Song of the Caged Bird- Original-Lindsey Stirling

I obrazek - trochę smutny, ale to co ;)

Królowa Nefertiti

Nefertiti , królowa, małżonka Amenhotepa IV Echnatona, być może faraon-koregentka następujących później faraonów.
Nefertiti żyła w XIV w. p.n.e. /1339-1325 p.n.e./
Nie jest potwierdzone jej pochodzenie ani nie wiadomo w jakich okolicznościach została żoną Echnatona.
Wraz z mężem Amenhotepem IV podjęli próbę wprowadzenia monoteizmu w boga Atona.
Amenhotep IV przyjął imię Echnatona - Blask Atona.
Te nowe prądy religijne i nietypowa dla egipcjanek uroda kobiety o długiej szyii wskazują że Nefertiti mogła nie być Egipcjanką lecz np. księżniczką hetycką.
Istnieje wiele hipotez na temat jej roli w małżeństwie z Echnatonem. Przypuszcza się że nie tylko zaispirowała wprowadzenie monoteizmu ale wobec upośledzenia i postępującej choroby męża, Nefertiti objęła tron jako współregent i przybrała imię Nefernefernuaton. Królowea Nefertiti u boku króla Echnatona wraz z córkami - to częsty obrazek odnajdywany na stelach i malowidłach amarneńskich. W uzupełnieniu z Atonem przedstawiali się jako trójca w której królowa odgrywała równorzędną rolę.

Popiersie Nefertiti odkryte w 1912 roku w Tell el-Amarna należy do najbardziej fascynujących dzieł sztuki starożytnego Egiptu i stało się ikoną starożytnego kanonu piękna. Popiersie królowej jest ozdobą kolekcji Muzeum Egispkiego w Berlinie Ägyptisches Museum und Papyrussammlung.

      

XVIII dynastia władców Egiptu.

Nie wiem, czy będzie wam to potrzebne, ale dodaje :) Jakie to inspirujące ^^

Pentliczka xD

XVIII dynastia tebańska – dynastia władców starożytnego Egiptu panujących w Dolnym i Górnym Egipcie, w latach 1550-1292 p.n.e., rezydujących w Tebach.

Nowe Państwo Tebańskie - XVIII dynastia
Władca	Lata panowania p.n.e.	Nomen	Prenomen	Żony/Mężowie	Miejsce pochówku
Ahmose	1550-1525	Ahmose	Nebpehtyre	Ahmes-Nefertari	Dra Abu al-Naga
Amenhotep I	1525-1504	Amenhotep	Dżeserkare	Ahhotep II, Meritamon	Dra Abu al-Naga
Totmes I	1504-1492	Dżehutimes	Aacheperkare	Ahmes, Mutnofret	Dolina Królów
Totmes II	1492-1479	Dżehutimes	Aacheperenre	Hatszepsut, Iset	Dolina Królów
Hatszepsut (królowa)	1479-1458	Chenemet Amon Hatszepsut	Maatkare	Totmes II	Dolina Królów
Totmes III	1479/1458-1425	Dżehutimes Nefer Cheperu	Mencheperre	Neferure, Hatszepsut II-Meritre	Dolina Królów
Amenhotep II	1425-1397	Amenhotep Heka Junu	Aacheperure	Ahmes-Meritamon, Tiaa, Mutemuja	Dolina Królów
Totmes IV	1397-1388	Dżehutimes	Mencheperure	Mutemuja	Dolina Królów
Amenhotep III	1388-1351	Amenhotep Heka Uaset	Nebmaatre	Teje, Sitamon	Dolina Królów
Amenhotep IV/Echnaton	1351-1334	Amenhotep Neczer Heka Junu/Achen-Aton	Nefercheperure Uaen-Re	Nefertiti	Dolina Królów
Semenechkare	1334-1333	Smenchkare Dżesercheperu	Anchcheperure	Meritaton	Dolina Królów
Tutanchaton/Tutanchamon	1333-1323	Tutanchamon Heka Junu Semai	Nebcheperure Heka Maat	Anchesenamon	Dolina Królów
Aj (Eje)	1323-1319	Iti Neczer Aj	Chepercheperure Iri Maat		Dolina Królów
Horemheb	1319-1292	Horemheb Meri Amon	Dżesercheperure	Mutnodżmet	Dolina Królów

Ten Tajemniczy Księżyc... cz. 3

Dziś tylko jeden rozdział, ale wynagrodzę wam to jutro, albo w niedzielę trzema rozdziałami :)

                                                                                                                      Pentliczka xD

Rozdział V

Gra w klasy i afera o kawał lustra…

     - Co to ma być?!- oburzył się Patryk.

     - Myślę, że gra w klasy – odpowiedziała Julia.

     - I co jeszcze wymyślą?! – błagalnie wymamrotał chłopak.

     - Oj nie marudź! Lepiej popatrz w górę! – z wielkim przerażeniem powiedziała Julia. Na suficie była jedna, wielka, gęsta pajęczyna, po której pętał się wielki pająk, który zdaje się nie zawracał sobie głowy gośćmi.

     - Hmmm… Postawię, nogę na pierwszym polu. Zobaczymy, co się stanie – zaproponowała Julia. Lekko dotknęła pola, gdy nagle pająk opuścił się po pajęczynie wprost przed Julię.

      - Nie dam wam tak szybko tego przejść – wysyczał. – Czekałem 200 lat na śmiałka, który odważy się tu przyjść. Jeżeli chcecie zdobyć moje uznanie, musicie odgadnąć zagadkę. Co, ma piernik do wiatraka? – zapytał się pająk.

       - Hmmm… daj nam jeden dzień, to podamy ci odpowiedź – oznajmiła Julia.

       - Zgadzam się, ale macie dokładnie jeden dzień – pająk skończył mówić i wrócił do swojego gniazda.

       - Jeden dzień... – westchnęła Julia. Następnego dnia oboje z Patrykiem zastanawiali się, o co chodziło w tej zagadce. Nareszcie cisza ustała.

       - Wiem! Chodzi o mąkę! – wykrzyknęła w pewnym momencie Julia.

       - Czemu mąkę? – zapytał się zdezorientowany chłopak.

       - W wiatraku robi się mąkę, przynajmniej teoretycznie, a piernik robi się m.in. z mąki – wyjaśniła Julia.

       - Już rozumiem – Patryk wreszcie zrozumiał.

       - Hej! Julia, chodź na słówko – oznajmiła zadowolona Patrycja.

       - Zgoda – potwierdziła Jula. Na osobności dziewczyny zaczęły krótką, ale treściwą konwersacje.

       - Słyszałaś już najnowsze wieści? – zapytała na wstępie Pati.

       - Nie, ale mów, o co chodzi – powiedziała Julia.

       - Chodzi o to, że dojdzie nowy chłopak i to z Bogdańca – wyjaśniła rozweselona Pati.

       - Czemu się tak cieszysz? – zapytała Jula.

       - Cieszę się, dlatego, że może Gabi zawiesi na nim oko, wiesz, w sensie przenośnym – oznajmiła Patrycja.

       -Aha. Wiesz, muszę już iść, bo musimy z Patrykiem jeszcze coś omówić – powiedziała Julia.

        - Dobra. Do zobaczenia na lekcji języka polskiego – oznajmiła Pati, po czym obie poszły w swoją stronę.

        - Wiesz, może wtajemniczylibyśmy Pati? – zapytała Jula.

        - A znasz ją dobrze? – zapytał się podejrzliwie Patryk.

        - No tak. Każda osoba się przyda – powiedziała Julia.

        - Skoro tak chcesz… - przytaknął Patryk. W tym momencie dziewczyna go przytuliła, po czym jak na życzenie zadzwonił dzwonek. Wszyscy poszli do klas.

        - Jak on się w ogóle nazywa? – zapytała Jula.

        - Chyba Erwin…, ale nie jestem pewna – zawahała się Pati.

        - Trochę dziwne imię – zauważyła Julia.

        - No, ale cóż. Zobaczymy, jaki się okaże – powiedziała z uprzedzeniem Patrycja. Po lekcji obie poszły do toalety. Nagle…

        - Co wy tu robicie?! – naskoczyła na nich Gabriela.

        - Zwiedzamy! To nie jest twoja własność – odgryzła się Patrycja.

      - Ha ha może i moja, skąd wiesz – odsyczała Gabi.

      - A co zrobisz jak przejrzę się w lustrze? – zapytała się sarkastycznie Patrycja.

      - Uważaj, bo to się źle skończy – ostrzegła ją wściekła blondynka.

      - Już się boję – odwarczała Patrycja i spojrzała w lustro.

      - O ty! Wiesz co zrobiłaś?! Ty pokrako! – wściekła się jeszcze mocniej Gabi.

      - Co mi zrobisz wiedźmo?- zapytała z sarkazmem Pati.

      - A to, że żaden chłopak się za tobą nie obejrzy. Jestem tego pewna – zagroziła jej Gabriela. W odpowiedź, Pati rzuciła, by się na nią z pięściami, lecz przeszkodziła jej w tym Julia.

       - Ej! Dziewczyny! I ta cała kłótnia o kawałek lustra! Dajcie spokój – próbowała je uspokoić Julia. Jej słowa nie pomogły. Zmusiły ją do tego, że zabrała wściekłą Patrycję z łazienki. Wieczorem, Julia zabrała Patrycję do katedry.

        -Po co tu przyszłyśmy? – zapytała Pati.

        - Chcę ci coś pokazać – powiedziała z uśmiechem Jula. W tej właśnie chwili pokazała jej ukryte przejście i wszystkie korytarze. Po dość długim marszu i zdziwieniu Patrycji, dziewczyny doszły do pająka i stojącego przy nim Patryka.

        - Ty o tym wiedziałeś? – spytała się jeszcze zdziwiona Pati.

        - Od samego początku – z uśmiechem powiedział Patryk.

        - To znacie odpowiedź czy nie? – wtrącił się Pająk.

        - Znamy. Odpowiedź to mąka – powiedział z odwagą Julia.

        - Dobrze! Nie spodziewałem się tego! Możecie iść. Tylko pamiętajcie, że musicie grać jak w klasy, bo inaczej stanie się coś złego – ostrzegł ich pająk, po czym znów wrócił do swojego legowiska, gdzie miał spoczywać do następnego nieproszonego gościa.

          - W następnym pomieszczeniu znaleźli wielkie drzewo, lecz zamiast liści miało kamienie bursztynu.

           - Ale to piękne – powiedziały dziewczyny jednocześnie.

           - Ach te baby – mruknął pod nosem Patryk.

           - Tu jest coś napisane! Patryk! Masz notes? – zapytała w pośpiechu Julia.

           - Mam – potwierdził chłopak.

           - Notuj! – rozkazała Julia. – „Żeby skarb znaleźć ni jaki, na wieży szukać należy, tam gdzie krew potokami się lała. Nie ta ludzka, lecz zwierzęca. Ach te piękne maki czerwone” – wyrecytowała Julia.

            - Gdzie to jest? Myślę, że chodzi o jakąś rzeźnię, ale nie jestem pewna. Czy tu w Gorzowie jest rzeźnia? – zapytał się Patryk  Patrycji.

             - Nie, ale była. Stara, wyburzyli ją, ale został wieża, i to chyba o nią właśnie chodzi – powiedziała Patrycja.

             - Co tam teraz jest?- spytała się Julia.

             - Galeria handlowa Askana – powiedziała Patrycja.

             - To jutro się tam wybierzemy. Psuje wam o godz. 20? – zapytała Julia.

             - Ale jutro jest dyskoteka! I co?! Będziemy tam tylko dwie godziny? –odparła niezadowolona i oburzona Patrycja.

             - Trudno. Trzeba się poświęcić – powiedział Patryk.

              

Bogowie Egiptu ...

Dzisiaj miałam wstawić kolejną część opowiadania, ale nie mam czasu tego dokańczać. Postaram się wstawić to jak najszybciej, ale póki nie mogę będzie coś o Egipcie♥

                                                                                                               Pentliczka xD

Bogowie Egiptu:

1. Atum – (uważany za Re – Atum) bóg zachodzącego słońca, Re - pan wszechświata, nieba, bóg słońca
2. Szu - bogini powietrza. 
3. Tefnut - bogini wilgoci. 
4. Geb - bóg będący uosobieniem ziemi. 
5. Nut - bogini będąca uosobieniem sklepienia niebieskiego. 
6. Seth - bóg pustyni, adwersarz Ozyrysa. 
7. Amon - władca burz i piorunów (wrogi Horusowi).
8. Neftyd - żona Setha, siostra Ozyrysa. 
9. Ozyrys i Izyda( ich synem był Horus) Izyda - lokalna bogini miłości, nieba, magii i czarów, Ozyrys – bóg płodnej natury i bóg świata zmarłych.
W teologicznym systemie kapłanów z Hermopolis występują cztery pary bogów: 
1. Num i Naumet - uosobienie ( personifikacja) oceanu. 
2. Huh i Hauhet - uosobienie wody i ruchu. 
3. Kuk i Kauket - uosobienie ciemności panującej w pierwotnej przestrzeni. 
4. Nat i Niau lub Amon i Amaunet. 
Tak, więc Egipcjanie wierzyli w wielu bogów. Taką religię nazywamy religią politeistyczną. 

Inni bogowie:
•Anubis - bóg zmarłych, strażnik cmentarzy, patron mumifikacji 
•Aton - bóstwo słońca 
•Bastet - bogini miłości, płodności i domu 
•Bes - bóstwo ogniska domowego 
•Chepra - bóstwo popychające tarczę słoneczną 
•Chnum - pradawny bóg górnego Nilu, stwórca ludzi, miał na kole garncarskim ulepić człowieka 
•Chonsu - bóg Księżyca, syn Amona i Mut, razem tworzyli triadę bóstw
•Geb - bóg ziemi, ojciec Ozyrysa 
•Hathor - bogini nieba, miłości i radości
•Horus – bóstwo Nieba i opiekun faraonów, syn Ozyrysa i Izydy 
•Maat (Mayet) - bogini ładu, porządku, prawa i sprawiedliwości 
•Min - bóstwo miasta Koptos, bóg urodzaju 
•Montu - bóg wojny 
•Nut (Neuht) - bogini nieba 
•Ptah - bóg zmarłych 
•Renenutet - bogini żniw i płodów
•Sechmet - bogini wojny
•Seszat - bogini pisma, opiekunka annałów królewskich 
•Sobek - bóg wód 
•Sokaris - bóstwo zachodniej nekropolii 
•Taczenen - bóstwo wód praoceanu 
•Toeris - bóstwo opiekuńcze kobiet rodzących dzieci 
•Tot (Thot) - bóg Księżyca, władca czasu, bóstwo mądrości i nauki - wynalazca pisma (hieroglify), posłaniec bogów

                                                         

  

  

Kolejne rozdziały ;)

No to oczekiwane przez was kolejne dwa rozdziały :) Przepraszam was mocno, że tak późno, ale miałam szlaban na kompa,  a potem nie miałam weny twórczej xD Dobra, nie przynudzam już :) Miłego czytania :)

                                                                                                                       Pentliczka xD

   Rozdział III

Niezwykłe przejście…

Około dwunastej w nocy, oboje wymknęli się z mieszkań, po czym ruszyli w stronę katedry.

Drzwi były otwarte, a w kościele panowała pustka i mrok.

    - Droga wolna – powiedział Patryk.

    - Dobra! To było tutaj. Zobacz jest jeszcze nawet słabo widoczny kształt księżyca. Teraz powoli włożę naszyjnik – dziewczyna szepnęła chłopakowi plan, po czym zrobiła tak jak mówiła. Wisiorek otoczył krąg światła. Po chwili przed nimi otworzyło się wejście.

    - Patryk! Idziemy! Teraz, albo nigdy – rozkazująco zwróciła się do chłopaka.

    - Pójdę pierwszy – parsknął chłopak.

Schodzili w dół, po kamiennych, kręconych schodach. Co dziesięć schodków zapalała się latarnie – jak zaczarowane! Gdy stanęli już na samym dole zobaczyli korytarz, który oświetlały bardzo dobre, niemieckie lampki. Nagle usłyszeli zamykające się górne wejście.

     - Jak tu strasznie – Julia po tych słowach mocno przytuliła się do Patryka.

     - Damy rade – pocieszył ją chłopak. Szli bardzo długo prostym korytarzem, aż w końcu doszli do pierwszego pomieszczenia. Na środku stała wielka klepsydra, która powolnie odmierzała czas. Na górnej „pokrywie” było coś napisane.

     - Dziwne. Te napisy brzmią jak rymowanka – nagle oświeciło Julię.

     - Hmmm… masz przy sobie pamiętnik? – zapytał podejrzliwie Patryk.

     - Tak, ale, po co pytasz? – dziewczyna była zaskoczona pytaniem chłopaka.

     - Notuj, w razie W będziemy mogli zastanowić się nad nią w domu – rozkazał Patryk.

     - Czytaj na głos, a ja będę zapisywać – odpowiedział rozkazem Julia.

     - „Arm oder Reich, der Tod macht alle gleich“   to stare niemieckie przysłowie – oświadczył chłopak.

     - Z tego, co pamiętam znaczy: Bogaci czy biedni, przed Bogiem wszyscy są równi – przy-pomniała sobie Julia.

      - Co to może znaczyć?  Może to jest taka zagadka! No wiesz, taka jak w tych filmach – ucieszył się Patryk.

    -Nie ciesz się – powiedziała chłodno dziewczyna.

    - Czemu?! – oburzył się chłopak.

    - Najpierw trzeba ją rozwiązać – oznajmiła Julia. – Musimy wracać, bo będziemy mieć kłopoty.

    - Ale jak? Drzwi się zamknęły – zmartwił się chłopak.

    - Wejdziemy na górę i się przekonamy – powiedziała entuzjastycznie dziewczyna. Po pokonaniu schodów doszli do ściany. Okazało się, że tam również jest symbol księżyca z gwiazdą. Gdy wrócili do domu od razu poszli spać. Następnego dnia wszystko zdawało się być normalnie. Nadszedł pierwszy dzień w szkole.

W szkole…

  - Witam wszystkich. Dziś, za nim przejdziemy do tematu lekcji chciałabym przedstawić wam nowych uczniów – oznajmiła nauczycielka, pani Wertkowska. - Dobrze, to jest Julia, a to Patryk. Oboje są z Poznania. Przyjmijcie ich ciepło – dokończyła pani Wertkowska i usiadła za biurkiem.

   - Wydaje się być miła – stwierdził Patryk.

   - Zobaczymy. Na razie to wszystko jest poplątane i niezrozumiałe dla mnie – stwierdziła Julia.

   - Julia – przerwała zdecydowanym głosem nauczycielka. – Usiądziesz koło Patrycji w trzeciej ławce, a Patryk usiądzie Arturem w czwartej. Tylko nie gadać – powiedziała pani Wertkowska z uśmiechem i zaczęła tłumaczyć temat lekcji.

   - Hej – przywitała się Julia.

   - Hej – odparła z uśmiechem dziewczyna. – Mam na imię Patrycja, ale wszyscy mówią mi Pati, a ty? Masz jakąś ksywkę? – zapytała z ciekawością dziewczyna.

   - Nie mam. Wszyscy mówią na mnie Julia, bardzo rzadko używają Jula – oznajmiła z uśmiechem dziewczyna.

    - Jak chcesz mogę oprowadzić cię po szkole – zaproponowała Patrycja.

    - Dzięki. Z miłą chęcią – odparła z szerokim uśmiechem Julia. W tej właśnie chwili nauczycielka zadała im karty pracy i wszyscy –choć niektórzy na pozór- zabrali się za rozwiązywanie zadań. W tym samym momencie u Dawida w klasie.

    - No dzieci, za nim zajmiemy się poznawaniem nowych rzeczy, poznajmy Dawida – oznajmiła nauczycielka – pani Loke. – Usiądziesz z Sebastianem, może ty go trochę uspokoisz – powiedziała z nadzieją nauczycielka.

    - Siema! O co jej chodzi z tym uspokajaniem? – zapytał Dawid.

    - Siema! Widzę, że swój w klasie. To dobrze. Jestem według nauczycieli największym urwisem w całej szkole – oznajmił Sebastian.

    - No to trafił swój na swego. Już nie będziesz w tym sam – powiedział Dawid.

    - Druga ławka cisza – nagle odezwała się panie Loke. – Już żałuję tej decyzji – powiedziała po cichu.

Rozdział IV

Zwykły dzień, niezwykła noc.

   W końcu nadeszła przerwa wyczekiwana przez wszystkich uczniów.

    - No to już ostatni punkt naszej „wycieczki” – oznajmiła przekonująco Patrycja. – To czarna strefa całej szkoły – powiedziała z udawanym przerażeniem Pati.

   - Toaleta?! – zdziwiła się Julia.

   - Tak. To tu przesiaduje Gabriela ze swoją bandą ślicznotek – oznajmiła dziewczyna.

   – Uważa się za lepsza i podrywa wszystkich przystojnych chłopaków – dokończyła Pati.

   Nagle uwagę dziewczyn przykuł plakat wiszący na holu głównym.

    - Dyskoteka?! No super! Znowu będzie akcja – zmartwiła się Patrycja.

    - Czemu? – spytała z przerażeniem Julia.

    - Gabriela musi zaliczyć tych fajnych chłopaków, a zwłaszcza Daniela – i w tym momencie lekko westchnęła.

    - Podoba ci się? – zapytała lekko podekscytowana Jula.

    - Tak, ale nigdy nie odwzajemni mojego uczucia – zasmuciła się Patrycja.

    - Skąd wiesz?! Może odwzajemnia – pocieszyła ją Julia.

    - No, ale może będę mieć szczęście, bo widać, że Gabi znalazła sobie nowy obiekt – zarzuciła Pati.

    - Czyli kogo? – spytała lekko zaciekawiona Jula. Patrycja nic nie odpowiedziała tylko obróciła Julie w stronę kaloryfera gdzie siedziała Gabriela ze swoja bandą i przyglądała się Patrykowi z maślanymi oczami.

    - O to małpa! – zdenerwowała się Julia.

    - Co? Podoba ci się Patryk? – zapytała się niczego nie świadoma Patrycja.

    - Mało, że mi się podoba, to mój chłopak – odpowiedziała jeszcze mocno wkurzona Jula.

    - To masz niezłe pole do popisu, bo Gabi nigdy nie odpuszcza. Pilnuj go, bo inaczej go stracisz – ostrzegła Julie Pati.

    - Wiesz co, masz racje. Na razie to musimy… -I tu nie dokończyła, bo zadzwonił dzwonek na lekcje.

    - Dokończymy rozmowę w klasie – powiedziała Jula, po czym udały się na lekcję historii.

Lekcja była bardzo ciekawa. Dotyczyła starożytnego Egiptu. Patryk był w niebo wzięty, bo to był jego konik, natomiast Julia nie mogła się w ogóle skupić, gdyż ciągle myślała o Gabrieli, która całą lekcje była wpatrzona w chłopaka jak w obrazek. Na kolejnej przerwie.

  - Co się stało? Przez całą lekcje byłaś nie byłaś obecna myślami.  Dalej myślisz o Gabrieli i Patryku? – zapytała zaniepokojona dziewczyna.

  - No. Nie daje mi to spokoju. Jak ją widzę to robię się z minuty na minutę bardziej wściekła – powiedziała Julia.

  - Nie przejmuj się. Będzie dobrze. Wiesz co, może wpadnę dziś do ciebie to pogadamy na spokojnie – zasugerowała Patrycja.

   - To dobry pomysł, tylko na spokój nie ma, co liczyć, bo mam w domu pewne zwierzątko – powiedziała Juli z lekką tajemniczością.

   - Lubię zwierzęta, to nie powinno być problemu – powiedziała niczego nieświadoma, Pati.

   - Wątpię. To zwierzę to mój młodszy brat – Dawid – Na te słowa, jak na życzenie przebiegli koło nich rozbrykani Dawid i Sebastian uciekający przed wściekłą sprzątaczką.

    - Faktycznie. To bestie, nie ludzie – stwierdziła Patrycja. Po szkole, dziewczyny poszły do przytulnej kawiarni, a potem do domu Julii.

    - Mamo, to moja koleżanka Patrycja – Julia przedstawiła Patrycję mamie.

    - Witaj. To fajnie, że Julia znalazła sobie nową koleżankę. Muszę co prawda teraz wyjść więc bawcie się dobrze i Julio, przypilnuj małą bestie – powiedziała mama.

    - Postaram się – powiedziała uśmiechając się Jula. Gdy mama wyszła dziewczyny zaczęły prawdziwą dyskusję.

     - Nie wiem, co robić. Co jak ona go sobie omota wokół palca? – zaczęła rozpaczać Julia.

     - Nie bój się. Jeżeli Patryk cię kocha to cię nie zostawi – pocieszyła ją Patrycja. Nagle ktoś zadzwonił do drzwi.

      - To może być Patryk, bo mieszka naprzeciwko – powiedziała krótko Julia, po czym poszła otworzyć drzwi. Ku jej zdziwieniu w drzwiach nie było Patryka, lecz stała przed nią cała czarno różowa Gabriela.

      - No cześć. Dowiedziałam, że mieszkasz piętro niżej ode mnie więc przyszłam się przywitać – powiedziała słodkim głosikiem Gabi.

      - Okey. No cześć. To bardzo fajnie – odpowiedziała zmieszana Julia.

      - O… co ty tu robisz dziwaku – powiedziała zdziwiona jak i pogardliwie Gabi.

      - Też się cieszę, że cię widzę, wiedźmo – odgryzła się Patrycja.

      - No to pora na mnie – znów odezwała się słodkim głosikiem. – Lecz pamiętaj, że jeżeli zobaczę cię z tym dziwadłem, to nie będę taka miła – odsyczała Julii do ucha, po czym pobiegła po schodach na górę.

      - Dobra, pora na mnie. Ta małpa zburzyła mi humor, więc do zobaczenia jutro w szkole. I pamiętaj. Nie poddawaj się – powiedział Pati, po czym opuściła mieszkanie. Julia, która została sama w domu wyjęła pamiętnik, po czym od razu rzuciła jej się w oczy zagadka, którą zapisała poprzedniej nocy.

       - Hmmm… „Bogaci czy biedni, przed Bogiem wszyscy są równi”. Co o może znaczyć? Chwila! Ta klepsydra stała na środku, a przy ścianie w kącie na stole stał posążek Boga z wagą! No tak! Ale gdzie odważniki? Muszę iść po Patryka i o północy idziemy po odpowiedź – powiedziała sama do siebie Julia, po czym wybiegła na klatkę schodową. Zadzwoniła dzwonkiem i chwile po tym w progu zobaczyła Patryka.

       - Cześć. Mamy przełom – powiedziała uradowana Julia na powitanie.

       - To, na co czekamy. Chodź! Jestem sam w domu, to będziemy mogli spokojnie pogadać – powiedział szczęśliwy Patryk. Gdy weszli do salonu Julia opowiedziała wszystko, co wymyśliła i jaki ma plan.

       - Trzeba je poszukać. Chwila! Dziś jak wracałem do domu, zaszedłem do katedry, wiesz, poszukać jakiś tropów, wskazówek. I kiedy tak spacerowałem, zobaczyłem, że jedna cegłówka jest inna niż wszystkie pozostałe – oznajmił Patryk.

       - Ale to nie ma nic wspólnego ze sprawą! To, że jedna cegła jest inna niż inne…

       - I tu jest pies pogrzebany! Kościół był pusty, to pociągnąłem za tą cegłówkę, a tam cztery odważniki! Jeden był złoty, drugi srebrny natomiast – co mnie bardzo zdziwiło- pozostałe dwa były z miedzi! I to ma sens – ucieszył się Patryk.

        - „Bogaci czy biedni przed Bogiem wszyscy są równi” pewnie ten złoty i srebrny odważnik odnosi się do bogatych, a te dwa z miedzi do biednych, natomiast równość przed Bogiem odnosi się do Boga z wagą! Genialne! – ucieszyła się Julia. – Ale co z nimi zrobiłeś? – zapytała się Jula.

       - A co miałem zrobić? Wsunąłem je powrotem – powiedział Patryk.

       - I dobrze. Dziś odkryjemy, co kryje się za tą zagadką – ucieszyła się Julia.

      

O północy w tajemniczych tunelach…

       - Masz odważniki? – spytała się Julia.

       - A ty masz wagę? –spytał się odpowiadająco Patryk.

       - Mam – powiedzieli razem. Ustawili wszystko na klepsydrze, po czym wszystko rozbłysło. Klepsydra z mechanizmem znikła, ale za to w ścianie naprzeciwko ich, otworzyły się kolejne drzwi.

        - Wow – odparła zdziwiona Julia.

        - Chodź! Zobaczymy co tam jest – powiedział Patryk. Julia nic nie odpowiedziała tylko poszła wraz z chłopakiem za rękę i po przekroczeniu progu ujrzeli coś co ich naprawdę zdziwiło.